Czytasz: Zmarł wybitny konstytucjonalista, sędzia Trybunału Stanu

Zmarł wybitny konstytucjonalista, sędzia Trybunału Stanu

We wtorek w wieku 63 lat zmarł nagle w Warszawie prof. Bogusław Banaszak


We wtorek w wieku 63 lat zmarł nagle w Warszawie prof. Bogusław Banaszak – wybitny konstytucjonalista, sędzia Trybunału Stanu, członek Komisji Weneckiej, twórca i dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Zielonogórskiego – poinformowała rzecznik Uniwersytetu Zielonogórskiego Ewa Sapeńko.

„Zielonogórskie środowisko akademickie poniosło ogromną stratę. Pan profesor mieszkał we Wrocławiu” – powiedziała PAP rzecznik.

 

Marszałek Sejmu RP Marek Kuchciński napisał na swoim twitterze: „Zmarł prof. Bogusław Banaszak, konstytucjonalista, członek powołanego przeze mnie Zespołu Ekspertów ds. Problematyki TK, autor licznych opinii prawnych dla Sejmu, uhonorowany wieloma tytułami honoris causa… Spoczywaj w pokoju”. 

Prof. Banaszak był także członkiem Komitetu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk (od 2011 r.), członkiem korespondentem hiszpańskiej Królewskiej Akademii Nauk Moralnych i Politycznych (od 2010 r.) oraz Europejskiej Akademii Nauki, Sztuki i Literatury w Paryżu (od 2004 r.). 

Od 1992 r. stale współpracował ze służbami legislacyjnymi Parlamentu RP, jest autorem kilkudziesięciu ekspertyz dla Senatu i Sejmu. Był także członkiem Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Rodzinnego działającej przy Rzeczniku Praw Dziecka (od 2013 r.). 

Bogusław Banaszak urodził się we Wrocławiu 3 lutego 1955 r. Jego rodzice byli lekarzami. Był profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Zielonogórskiego i Dziekanem Wydziału Prawa i Administracji (od 2014 r.) oraz profesorem Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. Witelona w Legnicy (od 2005 r.). 

W latach 1999-2014 był profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 2002-2014 kierował Katedrą Prawa Konstytucyjnego na Uniwersytecie Wrocławskim. W latach 1998-2008 był profesorem na Wydziale Prawa Europejskiego Uniwersytetu Viadrina (Frankfurt nad Odrą), gdzie kierował Katedrą Polskiego Prawa Publicznego, a w latach 1995–2005 profesorem Wyższej Szkoły Zarządzania i Marketingu we Wrocławiu. Od maja 2006 r. do maja 2010 r. przewodniczył Radzie Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów, a od kwietnia 2016 r. był członkiem tej Rady. 

Podczas bogatej kariery naukowej i zawodowej był członkiem wielu towarzystw naukowych w kraju i zagranicą, doradzał rządzącym i wydał setki publikacji naukowych i edukacyjnych. 

Prof. Banaszak był inicjatorem międzynarodowych projektów naukowych w obszarze prawa. Gościnnie wykładał na ponad 20 uniwersytetach w całej Europie, brał udział i współorganizował wiele międzynarodowych konferencji naukowych na całym świecie. Był członkiem rad redakcyjnych wielu branżowych czasopism i przetłumaczył na język polski dziewięć książek prawniczych i kilkadziesiąt artykułów głównie z języka niemieckiego, a kilka z angielskiego. 

Prof. Banaszak był wielokrotnie odznaczany, m.in.: Złotym Krzyżem Zasługi RP (2001 r.) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2008), niemieckim Federalnym Krzyżem Zasługi na Wstędze (2008) oraz Wielkim Krzyżem Zasługi Republiki Austrii (2000), Wielką Złotą Odznaką Honorową za Zasługi dla Republiki Austrii (2007), Austriackim Krzyżem Honorowym Nauki i Sztuki I klasy, a także Orderem Sprawiedliwości I Stopnia Światowego Stowarzyszenia Prawników (2011).

 Został dwukrotnie wyróżniony Nagrodami Indywidualnymi Ministra Edukacji Narodowej: w 2000 r. za podręcznik Prawo konstytucyjne i w 2004 r. za wydane w języku niemieckim Wprowadzenie do polskiego prawa konstytucyjnego. W tym samym roku został też wyróżniony austriacką nagrodą im. Leopolda Kunschaka za badania nad prawem austriackim i prawem konstytucyjnym państw demokratycznych, a ponadto kilkunastoma przyznawanymi co roku nagrodami JM Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego za osiągnięcia naukowe, dydaktyczne i organizacyjne. Wypromował 36 doktorów (w tym 5 w Niemczech) i ponad 400 magistrów. 

Prof. Bogusław Banaszak był doktorem honoris causa Uniwersytetu w Pecs (Węgry - 2004), Uniwersytetu w Alba Julii (Rumunia – 2009), Uniwersytetu w Pitesti (Rumunia – 2010) i Kijowskiego Uniwersytetu Prawa (Ukraina 2011). (PAP)

Czytaj więcej