Czytasz: Marian Zembala z prestiżową nagrodą

Marian Zembala z prestiżową nagrodą

Najwyższe wyróżnienie Śląskiej Izby Lekarskiej zostanie przyznane podczas XXXIX Okręgowego Zjazdu Lekarzy. Trafi do prof. Zembali.

Wawrzyn Lekarski przyznawany jest lekarzom i lekarzom dentystom oraz innym osobom i instytucjom za wybitne osiągnięcia. W tym roku, decyzją Śląskiej Izby Lekarskiej, trafi do prof. Mariana Zembali.

Profesor Marian Zembala to jeden z najsłynniejszych polskich kardiochirurgów i były minister zdrowia. 6 czerwca 2018 r. w Paryżu profesor doznał poważnego udaru. Brał wtedy udział w zjezdzie Europejskiego Towarzystwa Kardio-Torakochirurgów, którego jest prezesem. Przez długie miesiące walczył o powrót do zdrowia. Dziś jest aktywny pomimo niedowładu ręki i nogi. Musi się poruszać na wózku. Pod koniec roku apelował,  żeby pamiętać o regularnym badaniu ciśnienia. Jak twierdzi, gdyby sam tego nie zaniedbał, mógł uniknąć udaru.

Prof. dr hab. n. med. Marian Zembala ukończył z wyróżnieniem studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej we Wrocławiu w 1974 r. W latach 1975-1980 pracował jako asystent, a następnie starszy asystent i adiunkt w Klinice Chirurgii Serca na macierzystej uczelni. W 1979 r. otrzymał stopień doktora nauk medycznych, broniąc z wyróżnieniem przewód doktorski. W latach 1981-1985 odbył staż naukowy w holenderskim Utrechcie. W 1985 r. wrócił do Polski, aby na zaproszenie prof. Zbigniewa Religii podjąć pracę w utworzonej wówczas i kierowanej przez niego Katedrze i Klinice Kardiochirurgii Śląskiej Akademii Medycznej w Zabrzu. Asystował przy pierwszych wykonywanych w Polsce przez prof. Zbigniewa Religę transplantacjach serca, zabiegach transplantacji serca i płuc oraz zabiegach wszczepienia sztucznego serca człowiekowi. W 1988 r. odbył kolejny staż naukowy w Deborah Heart and Lung Center w Nowym Jorku. W tym samym roku uzyskał specjalizację z zakresu kardiochirurgii. W 1989 r. wraz z prof. Andrzejem Bochenkiem uruchomił ważny na mapie polskiej chirurgii serca ośrodek kardiochirurgiczny w Katowicach-Ochojcu. W 1990 r. odbył kolejny staż naukowy w Klinice Kardiochirurgii Uniwersytetu w Niemczech. Następnie powrócił do Kliniki Kardiochirurgii Śląskiej Akademii Medycznej w Zabrzu i zajął się programem transplantacji serca oraz płuc. Rok później przeprowadził pierwszą w Polsce transplantację serca u dziecka. Zapoczątkował wykorzystanie w zabiegach pomostowania naczyń wieńcowych dwóch tętnic piersiowych wewnętrznych. W 1987 r. we współpracy z prof. Pawłem Buszmanem wprowadził jako pierwszy w Polsce mapping śródoperacyjny oraz operacyjne leczenie napadowego częstoskurczu komorowego w chorobie niedokrwiennej serca. Stworzył jeden z większych w Europie programów transplantacji i leczenia niewydolności krążenia.

Czytaj więcej