Czytasz: Uhonorować doktora Sakiela

Uhonorować doktora Sakiela

List otwarty Prezesa Związku Górnośląskiego do władz samorządowych Siemianowic Śląskich w 5. rocznicę śmierci dr. Stanisława Sakiela

Szanowni Państwo,

Dziś, w 5. rocznicę śmierci honorowego obywatela miasta Siemianowice Śląskie oraz laureata Nagrody im. Wojciecha Korfantego, Ś.P. dr. Stanisława Sakiela, zwracam się z apelem do władz samorządowych Siemianowic Śląskich o uhonorowanie tego zacnego człowieka i lekarza poprzez nazwanie Jego imieniem stosownego placu lub ulicy w mieście, z którym rodzinnie i zawodowo związany był przez większą część swojego życia.

Stanisław Sakiel urodził się 21 października 1926 roku w Powondeniu na Żmudzi (wówczas i dziś terytorium Litwy) w polskiej, ziemiańskiej rodzinie. Tragiczny czas II wojny światowej sprawił, że młody Sakiel stracił większość krewnych na czele ze swym ojcem Zygmuntem, który rozstrzelany został w Telszach w roku 1941. W tej dramatycznej sytuacji Sakiel ukończył gimnazjum w Telszach oraz rozpoczął studia na wydziale lekarskim Uniwersytetu w Kownie.

W roku 1945 matka Sakiela, Helena Sakiel z Hryniewieckich, postanowiła z pozostałą przy życiu rodziną repatriować do Polski i osiadła we Wrocławiu, gdzie Sakiel przyjęty został na drugi rok studiów medycznych. 19 stycznia 1951 roku Stanisław Sakiel otrzymał dyplom lekarza jako absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego.

Nakazem pracy skierowany został 15 maja 1951 roku do Wojewódzkiego Szpitala Chirurgii Urazowej w Piekarach Śląskich, gdzie pracował do 30 kwietnia 1953 roku.  Tam po raz pierwszy zetknął się z poparzonymi górnikami, których praktycznie              nie leczono,  a jedynie izolowano w osobnych salach w oczekiwaniu na ich śmierć. Był to czas inspiracji dla młodego lekarza, który postanowił zająć się leczeniem oparzeń.

W latach 1953 – 1960 Stanisław Sakiel pracował na nowo powstałym oddziale urazowo-ortopedycznym Szpitala Miejskiego nr 4 w Katowicach. W tym czasie, 9 lutego 1957 roku, uzyskał II stopień specjalizacji z zakresu chirurgii urazowej i ortopedycznej.

10 listopada 1960 roku Stanisław Sakiel związał się z Siemianowicami Śląskimi. Od tego dnia pełnił funkcję ordynatora oddziału urazowo-ortopedycznego ówczesnego Szpitala Miejskiego nr 2 do chwili, gdy został dyrektorem tej placówki w dniu 1 czerwca 1962 roku. 1 października 1972 roku powierzono Mu stanowisko dyrektora Zespołu Opieki Zdrowotnej w Siemianowicach Śląskich.

Za czasów kierowania przez Stanisława Sakiela siemianowicką służbą zdrowia rozbudował się Szpital Miejski nr 2, w którym od 1973 roku zaczął funkcjonować oddział oparzeniowy, którego celem było leczenie rozległych i głębokich oparzeń zarówno u dzieci jak i dorosłych. Ośrodek  ten zajmował się także leczeniem odmrożeń,  odleżyn i rozległych pourazowych ubytków skóry. Równocześnie w szpitalu uruchomiony został oddział rehabilitacji z basenem, nowy blok operacyjny, laboratorium oraz oddziały dializ i anestezjologii. To wszystko w znacznej mierze było osobistą zasługą dyrektora Sakiela.

W roku 1974 Stanisław Sakiel uzyskał II stopień specjalizacji z zakresu organizacji ochrony zdrowia, a w roku 1976 stopień doktora nauk medycznych na Wojskowej Akademii Medycznej w Warszawie.

Od początku lat siedemdziesiątych dr Sakiel zaczął stosować nowatorskie metody leczenia oparzeń, które okazały się niezwykle skuteczne. W 1971 roku, w czasie tragicznego pożaru w rafinerii w Czechowicach-Dziedzicach, razem z prof. Franciszkiem Kokotem z powodzeniem zajmowali się ciężko oparzonymi w czasie akcji ratunkowej strażakami. Po masowych wypadkach spowodowanych wybuchem pyłu węglowego w śląskich kopalniach (Dymitrow, Śląsk, Halemba, Mysłowice, Niwka-Modrzejów) oraz po pożarze, który wybuchł w roku 1994 w czasie koncertu w hali Stoczni Gdańskiej, najbardziej poszkodowani trafili właśnie na leczenie do Siemianowic Śląskich pod opiekę dr. Sakiela.

Kierowana przez dr. Sakiela placówka medyczna stała się fundamentem do utworzenia w 1998 roku Centrum Leczenia Oparzeń, któremu szefował On aż do przejścia na emeryturę w roku 2005.

Dr Stanisław Sakiel do końca życia związany był z Siemianowicami także prywatnie. Tu bowiem mieszkał ze swoją małżonką, Panią Moniką Sakiel, która wspierała Go zarówno rodzinnie jak i zawodowo pracując u Jego boku jako pielęgniarka przez 35 lat.

Dorobek medyczny dr. Sakiela jest niekwestionowany, a jako pionier medycyny leczenia oparzeń był nauczycielem i wzorem dla kilku pokoleń lekarzy. Tysiącom pacjentów ze Śląska i całej Polski ocalił życie i zdrowie. Był przy tym skromnym, porządnym i po prostu dobrym człowiekiem i takim pozostał w pamięci tych, którzy się z Nim zetknęli.

Oddawał się przy tym pracy społecznej jako radny Rady Miasta Siemianowic Śląskich w latach 1990 – 2002, a także czynnie uczestniczył w życiu Parafii Krzyża Świętego w swoim mieście, której był członkiem.

Jestem w pełni przekonany, że postać dr. Stanisława Sakiela zasługuje na upamiętnienie w przestrzeni publicznej Siemianowic. Nadmieniam, że wdowa po Ś.P. Doktorze, Pani Monika Sakiel, wyraża zgodę na nazwanie imieniem Jej Męża placu lub ulicy w Siemianowicach Śląskich.

Związek Górnośląski, od chwili swego powstania w  1989 roku, podejmuje aktywne działania na rzecz obudzenia i rozwijania poczucia odpowiedzialności mieszkańców Górnego Śląska za losy swojej „małej ojczyzny”. Jednym z elementów niezbędnych do osiągnięcia tego celu jest budowa kultury pamięci naszej regionalnej wspólnoty.

Wierzę, że władze samorządowe Siemianowic Śląskich, honorując dr. Stanisława Sakiela nazwaniem Jego imieniem jednego z placów lub ulic, przyczynią się do osiągnięcia tego celu.

Grzegorz Franki

Prezes Związku Górnośląskiego

Czytaj więcej