Kultura, Sztuka

Syndrom Feniksa

Od skrajnego ożywienia do całkowitego wyczerpania. Wystawa, która „opowiada'' o tym, jak funkcjonują artyści.

Wystawa „Re: Syndrom Feniksa'', którą do oglądać można do 28 stycznia w Galerii Szarej Katowicach, to kolejny etap złożonego projektu artystyczno-badawczego polegającego na analizie procesów twórczych.

Michał Gayer, Sinusoida

Joanna Rzepka-Dziedzic, kuratorka wystawy, od kilku lat obserwuje i bada to zjawisko zarówno na podstawie własnych przeżyć, jak i doświadczeń osób ze środowisk twórczych, którymi się otacza poprzez prowadzenie od kilkunastu lat galerii sztuki współczesnej.

Janusz Łukowicz, Syndrom Feniksa

INTERDYSCYPLINARNIE O PROCESIE TWÓRCZYM

W ciągu ostatniego roku, w ramach stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zrealizowała serię spotkań i rozmów zarówno z reprezentantami grup twórczych, jak i z przedstawicielami środowisk naukowych, lekarskich, czy religijnych.

Skonfrontowała ze sobą doświadczenia i poglądy m.in. artystów i krytyków sztuki z często odmiennym podejściem psychiatrów, psychologów, coachów, dietetyków, chrześcijańskich i wschodnich przewodników duchowych, astrologów, etc.

Prace prezentowane na wystawie to propozycje artystek i artystów będące ich interpretacją „Syndromu Feniksa”.

- Zjawisko to opisuje charakterystyczny sposób funkcjonowania osobowości twórczych polegający na cyklicznym, naprzemiennym występowaniu etapów wzmożonej aktywności twórczej i okresów jej zanikania – wyjaśnia kuratorka wystawy.

Część z nadesłanych prac to interpretacje poszczególnych etapów Syndromu Feniksa, opowiadają o przygotowaniach, etapach szczytowych powiązanych z mocą i energią twórczą, ale też nawiązują do okresów wyczerpania, czy odradzania się z popiołów. Niektóre z nich jednak podchodzą do tego procesu jako całości.

Karolina Kucia, Syndrom Feniksa

- Syndrom Feniksa pokazany jest raz jako pełen konsekwentny cykl naturalnie powiązanych ze sobą etapów lub zgoła odmiennie jako proces zmierzający do ostatecznej i nieuniknionej autodestrukcji.

Niektóre z propozycji to szkice czy też etapy początkowe prac, które będą rozwijane w trakcie trwania wystawy, a także po jej zakończeniu.

Całość zostanie podsumowana w książce, której wydanie planowane jest na koniec roku 2017 – mówi Joanna Rzepka-Dziedzic.

Cykliczność

Natalia Bażowska, artystka, której praca „Cyrkulacja” znajduje się na tej wystawie, wyjaśnia, że nie doświadczyła Syndromu Feniksa „pod kątem objawów klinicznych'' - Ale traktując to pojęcie swobodnie, można dopatrzyć się cykliczności, powtórzeń wypalenia i najjaśniejszych momentów w pracy twórczej. To zupełnie naturalne i moim zdaniem konieczne, dopóki nie staje się całkowicie destrukcyjne dla twórcy.

To bardzo ważne, żeby w życiu słuchać swojego ciała. Opowiadałam zresztą o tym także podczas ostatniego spotkania TEDx w Katowicach. Kiedy pojawiają się objawy, zwalniam, wsłuchuje się w siebie i świat, który mnie otacza. To często moment, z którego pochodzą najlepsze moje pomysły. Jest niezbędny do tworzenia – tłumaczy artystka.

Natalia Bażowska, Cyrkulacja

„Cyrkulacja” jest projektem video opowiadającym o cykliczności wydarzeń w naszym życiu.  

- Czarna dziura w wodzie jest tunelem do innego świata, w którym pojawiają się skrawki wspomnień, skojarzeń miejsc i czynności - tunelem, który kończy się ostatecznie zapętleniem, powrotem do punktu docelowego - mówi Natalia Bażowska.

- Bardzo dobrze oddają to słowa T.S.Eliota: „Nie powinniśmy przestawać szukać, gdyż końcem naszych poszukiwań będzie dotarcie do punktu wyjścia i poznanie tego miejsca po raz pierwszy". Żeby cokolwiek mogło wydarzyć się w życiu, należy przejść przez moment ciemności- jasne, mocne chwile wymagają przejścia granicznego przez mrok - wyjaśnia artystka. 

Umiera w płomieniach i odradza się z popiołów

Agata Agatowska, Exo - Material - Girl, projekt rzeźby

Syndrom Feniksa - gr. sýndromos ‘zbieżny’ – med. zespół objawów charakterystyczny dla obrazu klinicznego określonej choroby; gr. Phoíniks, łac. Phoenix, mit. gr. mityczny święty ptak żyjący w Arabii, umierający w płomieniach i odradzający się z popiołów co 500, a wg innych źródeł co 1000 lat.

W psychologii, medycynie i psychiatrii syndrom ten oznacza stany skrajnego ożywienia i zamierania funkcji ciała i całej osobowości polegające na cyklicznym doświadczaniu pobudzenia energetycznego i inflacji psychicznej (ożywienia, mocy, boskości) oraz wycofania, izolacji i alienacji psychicznej.

Faza „życia” wyraża się w podejmowaniu nadludzkiego wysiłku psychofizycznego, ekspansywnej aktywności, której towarzyszą zwykle pobudzenie, pewność siebie, przejrzystość umysłu, brak potrzeby snu, natchnienia artystyczne i duchowe.

Fazę „śmierci” cechuje spadek aktywności, wyczerpanie psychofizyczne i deficytowe objawy psychiczne i somatyczne, jak apatia, abulia, mutyzm, utrata pamięci i koncentracji, brak apetytu i zanik libido, senność, spadek odporności immunologicznej.

 

Skrajności

Norbert Delman, Syndrom Feniksa

Stany skrajnego ożywienia mogą przejawiać się silną i narzucającą się afektywną i intelektualną ekspresją (ekstrawersja), a stany wycofania z radykalnym obniżeniem kontaktu z

rzeczywistością zewnętrzną (introwersja), ascezą, ograniczeniem relacji społecznych (izolacja) i naturalnych potrzeb psychofizycznych, jak odżywianie, percepcja zmysłowa, sen i ruch.

Dochodzi do zaostrzenia przewlekłych chorób organizmu, a świadomość jednostki ulega dezorientacji i depersonalizacji.

 

 

Czytaj więcej

Napisz do autora s.borszcz@silesion.pl
Zmiana kategorii na: MODA I URODA