Zdrowie

HIV: wirus zespołu nabytego braku odporności

Każdego dnia 2–3 osoby dowiadują się w Polsce o zakażeniu HIV. Chorują też dzieci

Specjaliści w dziedzinie chorób zakaźnych z państw Europy Wschodniej i Środkowej dyskutowali w Warszawie na temat zagrożeń związanych z HIV. Nic dziwnego. W Polsce zwiększa się liczba nowo zdiagnozowanych pacjentów z HIV wśród osób heteroseksualnych i starszych. Problem pogłębia się też ze względu na emigrację ze Wschodu. Wirus zespołu nabytego braku odporności HIV może dotknąć nawet dzieci.

Każdego dnia 2–3 osoby dowiadują się w Polsce o zakażeniu HIV.

Od wdrożenia badań w 1985 r. do 31 marca 2016 r. stwierdzono zakażenie wirusem zespołu nabytego braku odporności HIV u ponad 20 tys. osób. Epidemia dotyka głównie osoby młode i bardzo młode (20-49 lat). 

Wirus coraz częściej atakuje osoby dobrze wykształcone, zamożne, o wysokiej pozycji zawodowej i społecznej, które czasem tylko jeden raz pozwoliły sobie na „skok w bok”. Czasem na ten „skok” pozwolił sobie ich partner. Wśród zakażonych HIV przybywa kobiet.

W Polsce są przyzwoite możliwości leczenia HIV, a całość diagnostyki i leczenia jest bezpłatna. Bezpłatne są wszystkie leki, które są dostępne na terenie UE, czyli wszystko, co ma rejestrację europejską jest w Polsce osiągalne i bezpłatne. Dla porównania np. w Stanach Zjednoczonych leczenie zakażonych wirusem HIV jest odpłatne. Nie mamy się zatem czego wstydzić, jeśli chodzi o dostępność leczenia.

Dziś AIDS jest chorobą przewlekłą, a nie śmiertelną i to jest dobra wiadomość. Mamy dostęp do bardzo skutecznych leków i wykrycie wirusa zespołu nabytego braku odporności  HIV nie oznacza już wyroku. Można ocalić życie swoje, bliskich, założyć rodzinę i mieć dzieci.

Czym jest HIV, czym jest AIDS

HIV (ang. human immunodeficiency virus) – to ludzki wirus niedoboru odporności. Istnieją tylko trzy drogi jego przenoszenia:

przez krew i czynniki krwiopochodne,
przez kontakty seksualne, zarówno homo-, jak i heteroseksualne,
wirus może się też przenieść z ciężarnej zakażonej matki na jej dziecko.

Wrotami zakażenia są błony śluzowe oraz uszkodzona skóra. Nie ma możliwości przeniesienia zakażenia HIV drogą kropelkową, przez ślinę, w normalnych kontaktach towarzyskich, mieszkając lub pracując razem z osobą zakażoną, oczywiście przy zachowaniu podstawowych zasad higieny. HIV poza organizmem człowieka szybko ginie, a żeby go usunąć, wystarczy zwykła woda z mydłem. 

Zakażenie HIV nie wywołuje od razu objawów choroby, nie powoduje też żadnych zmian w wynikach badań laboratoryjnych.

Co prawda u niektórych po dwóch do sześciu tygodni od zakażenia występują symptomy tak zwanej pierwotnej infekcji HIV, ale nie są one specyficzne, mogą przypominać dowolną infekcję wirusową. Potem średnio przez 8 - 10 lat nie ma specyficznych sygnałów, choć wirus od momentu wtargnięcia do organizmu człowieka bardzo szybko się w nim namnaża, a zakażony może zakażać kolejne osoby. Stopniowo HIV czyni spustoszenie w organizmie, atakuje głównie komórki odpornościowe (limfocyty CD4), upośledzając pracę układu immunologicznego. Słabnący system odpornościowy przestaje bronić człowieka przed atakującymi go czynnikami chorobotwórczymi. Dochodzi do rozwoju ciężkich infekcji, a nawet nowotworów.

AIDS (ang. acquired immunodeficiency syndrom), czyli nabyty zespół upośledzenia odporności to ostatnia faza rozwoju zakażenia HIV, występująca po wielu latach trwania infekcji. Pojawiają się różne dolegliwości, ale i one nie muszą być od razu kojarzone z HIV. Są to np. grzybice, problemy skórne, nawracające zapalenia płuc. Z upływem czasu stan się pogarsza, zniszczony układ odpornościowy nie jest w stanie zwalczyć żadnego czynnika chorobotwórczego.

Test może wykryć obecność wirusa po 3 miesiącach od zakażenia. W tym czasie organizm człowieka wytworzy wystarczającą do zdiagnozowania ilość przeciwciał. 

Czytaj więcej

Napisz do autora m.zawala@silesion.pl
Zmiana kategorii na: Narodowe Czytanie